Jak zrozumieć zachowanie swoich dzieci?

Jak zrozumieć zachowanie swoich dzieci?

Jak zrozumieć zachowanie swoich dzieci?

Czemu dziecko zachowuje się w określony sposób? Czemu jego zachowanie jest niezgodne z waszym wyobrażeniem? Czy to bunt, czy złość?

Drogą do zrozumienia dziecka jest próba spojrzenia na sytuację z jego perspektywy.

Powodów konfliktów jest nieskończenie wiele.

Aby jednak sprostać wyzwaniu, warto zadać sobie pytania:

  • Co dziecko stara się osiągnąć przez dane zachowanie?
  • Co leży u jego podstaw?

Próba nazwania emocji jakie kierują dzieckiem w sytuacji nieporozumienia oraz dostrzeżenia potrzeb, jakie się za nimi kryją, pozwala na zwiększenie wzajemnego zrozumienia.

Za tym, jak się zachowujemy, stoją dziecka i często nasze emocje i potrzeby

Emocje wynikają bezpośrednio z potrzeb, jakie w danym momencie są niezaspokojone. Dziecko poprzez swoje zachowanie próbuje przekazać rodzicom informacje właśnie o potrzebach i emocjach, jakie mu towarzyszą. Odpowiedzi na powyższe pytania mogą pomóc w zrozumieniu tych potrzeb i emocji oraz otworzyć drogę do zmiany. Za trudnym zachowaniem mogą stać różne uczucia: np. wstyd, frustracja, złość. Za nimi z kolei ukryte są potrzeby: wolności, odpowiedzialności, szacunku, niezależności czy spokoju.

W dialogu między dzieckiem a rodzicami potrzeba wiele cierpliwości i wrażliwości, aby dotrzeć do prawdy. Być może ono nie potrafi nazwać swoich emocji i powiedzieć, czego oczekuje od rodziców. Ich rola może polegać właśnie na odkryciu, nazwaniu (do dziecka) i odpowiedzi na nie. Poszanowanie dla uczuć dziecka jest kluczowe w relacjach dziecko – rodzic.

Zastanówmy się, co robi dziecko, gdy potrzebuje:

  • uwagi,
  • miłości i czułości,
  • poczucia przynależności,
  • poczucia niezależności.

Każde dziecko jest inne i w różnym stopniu kreuje swoje potrzeby. Czasami są to bardzo skrajne emocje , z którymi same sobie nie radzą i wówczas występuje faza płaczu, zdenerwowania, frustracji i złości przechodzącego w akty gniewu.

W takich sytuacjach wkraczamy my: pomagamy rozwiązać ten problem. Występujemy często w roli tego dobrego lub konsekwentnego przyjaciela. Mimo stanu emocjonalnego naszego dziecka staramy się je uspokoić lub wytłumaczyć, że to co czuje to minie. Często wystarczy po prostu nasze dziecko wysłuchać i pozwolić mu się wypłakać w Twoich ramionach.

Bez względu na to co i kiedy robi Twoja pociecha należy pamiętać, że istotka wchodzi w stan rozpoznania nowych mu nieznanych niejednokrotnie stanów emocjonalnych.

Wystarczy, że jesteśmy obok, wspieramy i pocieszamy je jak tylko umiemy.

Bliskość i nić porozumienia z dzieckiem, to najważniejsza cecha, aby zrozumieć zachowanie Twoich dzieci.